Foldingarstólur verður nógv brúktur, tí hann kann leggjast saman og goymast, spara goymslupláss og er lætt at bera, serliga á stórum ráðstevnuplássum, sum eisini er ein yndisstílur av stólleigufyritøkum.
Lyklagóðskan á setrinum er leguførleikin. 95% av vektini á stólinum verður lagdur á stólin eftir at hava sitið. Í løtuni, tá ið tyngdarkraftin verður sett, fer tyngdarkraftin at framleiða eina ávísa ávirkanskraft. Tí kann leguførleikin hjá stólinum ikki bert gerast til at lúka mannavektstandardin, men eisini skal vera meira enn ella javnur við 2 ferðir.
Í løtuni verða bert træ og metal brúkt til at stuðla stólinum; stálrørstólsramma er tann mest brúkta stólfasti karmurin seinastu árini, sum er einfaldur og fastur. Av tí at stólurin skal leggjast saman, kunnu fremru stólarmurin og bakstólarkarmurin ikki sveisast deyður, so hann skal gerast til flytiligan spenn. Tilfarið á flytiligu spenninum fevnir um plast og metal. Spennin úr plastikki skal tjúkkast. Harumframt kann plastið ikki endurnýtast í nógvar ferðir, annars er tað ikki nóg sterkt at stuðla.
Seturplátan og ryggurin eru vanliga úr Oxford klúti og plastplátu, meðan træ ella reint metal sjáldan verða brúkt. Tyngdin av hesum báðum sløgum av tilfari fer at veikja fyrimunirnar við lættum at bera faldstólar. Oxford klútur verður vanliga brúktur til frítíðarfaldstólar, sum kunnu leggjast niður, og plastplátur verða brúktar til skrivstovu- og ráðstevnufaldstólar. Í norðri fer hetta slagið av harðum faldandi stóli at kenna seg kaldan, tá ið tað situr. Tí leggur tú sólina eitt sett av svampfyltum pútu á seturborðið og aftur á nøkrum faldandi stólum. Yvirflatulagið kann gerast úr klúti ella leðri, og liturin kann eisini veljast tilvildarliga, soleiðis at kundar, sum vilja passa til litin, kunnu velja ymisk val.
